zondag 2 juni 2019

Een afscheid zonder kennismaking. 

Dankzij Sharon! 


Betraande ogen, een brekende lach. We hebben het eerder gezien bij Sharon en het ontroert op een mooie manier. Moeder Ingrid sluit haar liefdevol in de armen. Op die inmiddels zo voor de familie Lindeboom uit het Overijsselse Heino bekende grote weide in de buurt van Rhoon. Vader Martien en oom Gert zitten nog vol adrenaline. Samen met Sharon hebben die twee zojuist hun eerste parachutesprong gemaakt. De stoere jongedame zelf is daarentegen inmiddels een echte ervaringsdeskundige. 

Als je als stichting Buddies jaarlijks ernstig zieke mensen laat parachutespringen ontkom je er niet aan om zelf ook in allerlei emoties te tuimelen. Meteen na de landing kijk je vaak in prachtige, stralende ogen. Dat gevoel van vrijheid daar hoog in de lucht… Dat je echt vliegt als een vogel… Dat je lijf gewichtloos lijkt en je even helemaal geen pijn meer ervaart… Het is voor velen een onbeschrijfelijke ervaring. Over hun woorden struikelend vertellen ze enthousiast en opgewonden hun verhalen aan de dierbaren die het allemaal vanaf de grond hebben zien gebeuren. 
Het is heerlijk om te zien, om erbij te zijn en mogelijk te maken. Als je daarnaast nog eens jaarlijks een familiedag houdt waarin je ook die dierbaren -echtgenoten, kinderen, ouders- laat skydiven in een windtunnel, dan krijg je al snel een soort band met die mensen. Ook al weet je dat je de meesten niet vaak meer terug gaat zien, dat je op een gegeven moment het bericht krijgt dat ze zijn overleden. 



Soms komen ze een jaar later weer terug en zie je aan de aftakeling van hun lichamen dat ze nu toch echt in reservetijd leven. Sharon is zo’n terugkomer. Maar zelfs in die categorie is ze een uitzondering. Haar eerste sprong maakte ze met haar zus Ruby, die galactosemie (een stofwisselingsziekte) heeft. Haar tweede met vriendin Esmee. De mooie, emotionele foto’s die we toen van beiden mochten maken, staan nog steeds in mijn geheugen gegrift. 
Esmee heeft de ziekte van Crohn, Sharon kreeg op haar zeventiende te horen dat ze een hersentumor had. Na die tweede sprong moest ze een loodzwaar maandenlang traject van bestralingen en behandelingen ingaan. De vooruitzichten waren niet bepaald hoopgevend. Maar Sharon, 23 inmiddels, overleefde, bleef terugkomen, sprong nóg drie keer. Haar moeder Ingrid werd zelfs een waardevol en liefdevol ambassadeur van Buddies (Klik: www.buddies.nu). 

Vandaag, tijdens het 10-jarige bestaan van ons Tussen Hemel en Aarde-evenement zou Sharon er niet bij zijn. Althans niet in het vliegtuigje. Liever maakte ze plaats voor een andere vriendin, voor Sandra, ook een vrouw met een hersentumor, en haar man en tweelingbroer die met haar mee zouden springen. Sharon gunde het haar zo dat ook zij een keer mocht ervaren hoe geweldig het voelt als je daadwerkelijk tussen hemel en aarde kunt zweven. 
En dus maakten we ons al op voor een nieuwe kennismaking. Met Sandra en haar familie. Met haar drie ongetwijfeld heerlijke kleine kindertjes, van anderhalf, drie en vier jaar. Maar soms is de tijd onverbiddelijk en zo snoeihard. Aan afscheid nemen raak je nooit gewend, maar een afscheid zonder eerste kennismaking is wel heel bizar.



Zondag 19 mei overleed Sandra, pas 35 jaar oud. Dat het voor ons onbekenden toch een indrukwekkend afscheid werd kwam door Sharon. Zij en haar vader Martien en oom Gert namen de plaats in van Sandra en haar man en tweelingbroer. In hun springpakken haar foto tegen zich aan gedrukt. Tandeminstructeur Judith Muit en cameraman Wouter Steijvers namen ook een foto mee. 


Zo werd de zesde parachutesprong van Sharon toch anders dan die andere vijf. “Ik had háár bij me, dacht de hele tijd aan mijn vriendin. Nu heeft ze toch nog die sprong kunnen maken waar ze zich zo op verheugde.” 

Betraande ogen, een brekende lach. Sharon recht haar rug, kijkt naar de hemel, waar de zon zijn warme weg door de wolken zoekt en vindt. Het was, zo weet ze zeker, niet haar laatste sprong. Het was er deze keer eentje met een hoog prikkeldraadgehalte, dat wel, maar het was ook een heel bijzondere en daarom zeker niet minder mooie.

Dankjewel Sharon dat je dit met ons wilde delen, de manier waarop je Sandra met je meenam en aan ons liet zien. 

Wat ben je toch een wereldvriendin. 

En blijf vooral een terugkomer!





dinsdag 28 mei 2019

Wielrennen moet wel menselijk blijven

Naar aanleiding van de koninginnerit vandaag in de Giro hieronder een fragment uit het boek Teun van Vliet, Drank, vrouwen de koers en de dood. Ik hoorde zojuist NOS-verslaggever Herman van der Zandt zeggen dat de koninginnenrit van vandaag was onthoofd door het schrappen van de beklimming van de beruchte Gavia, maar ik vond het een goede keuze van de doorgaans zo commercieel denkende organisatie. Wielrennen moet wel menselijk blijven. Gelukkig hebben ze geleerd van de editie van 1988. Bovendien bleef er met de ook al legendarische Mortirolo vandaag nog genoeg over om van de genieten. 
Enne... Johan van der Velde, voor altijd de enige echte L’uomo di Gavia… ik heb weer een kaarsje voor je aangestoken. Blijf moed houden makker! Het moet goed komen! Sterkte daar met alles... 


...5 juni 1988. De veertiende etappe van de Ronde van Italië gaat van start in Chiesa Valmalenco. De finish is in Bormio. 120 kilometer verderop. Het wordt een van de meest historische etappes in de geschiedenis van de moderne wielersport. Reden: de 2621 meter hoge Passo di Gavia. De weg is aangelegd in de Eerste Wereldoorlog voor de bevoorrading van Italiaanse soldaten, die in het Italiaans-Oostenrijks grensgebied vochten. ’s Winters is hij onbegaanbaar en dus afgesloten, maar de winter is al lang voorbij en het leek de organisatie van de Giro een uitdaging om het peloton over deze ook nu nog steeds besneeuwde bergpas te sturen. Een inschattingsfout! 
Bij de start is het al koud. Men verwacht nog meer sneeuw en zelfs temperaturen onder nul graden. Pagnin en Joho hebben er zin in en zorgen voor een eerste ontsnapping. Teun van Vliet, Podenzana en Ghirotto gaan er ook vandoor. Ze krijgen Johan van der Velde, de trotse drager van de paarse puntentrui, achter zich aan. Het begint te regenen, de wegen liggen vol modder. Teun van Vliet ziet Johan van der Velde zonder handschoentjes en met korte mouwtjes voorbijkomen en laat hem gaan. De dwaas! 
De regen wordt sneeuw, de kou sluipt in de botten van de renners, de spieren raken meer en meer verlamd. De pas is in die tijd nog niet volledig geasfalteerd. Daarom zakken de dunne bandjes van de racefietsen weg in de smurrie van sneeuw en modder. De televisiekijkers van die dag herinneren zich vooral de apocalyptische beelden van Johan van der Velde die als eerste boven op de Gavia arriveert. Een spook dat even later verdwijnt in een grijs-witte wereld van bevroren mist. 

Als er weer beeld is, zien we Erik Breukink opeens voorop rijden. Glibberend en rillend heeft die zich met gevaar voor eigen leven in de afdaling gestort en is de tweestrijd met rozetruidrager Andy Hampsten aangegaan. Breukink wint de even historische als bizarre etappe en nadert Hampsten tot op vijftien seconden in het klassement. Een groot kampioen als Giuseppe Sarronni komt huilend over de streep. Steven Rooks, Adriano Baffi, Rudy Dhaenens behoren tot de uitvallers. Iedereen is het erover eens: Dit had niets meer met wielrennen te maken. 

De naam Johan van der Velde komen we in de rituitslag pas tegen op bijna 50 minuten van winnaar Erik Breukink. Toch is en blijft juist hij voor de media de man van de dag. Johan van der Velde houdt aan zijn helletocht over de Gavia zelfs de 'eretitel' L’uomo di Gavia over. Pas veel later zal bekend worden dat hij indertijd na een paar kilometer afdalen rillend, schokkend en totaal onderkoeld is afgestapt en verdwaasd in een busje is gaan zitten. Samen met nog andere renners en hun fietsen heeft hij een deel van de route met de wagen afgelegd. Op drie kilometer van de eindstreep zijn ze allemaal weer uitgestapt om hun weg op de fiets te vervolgen. 
Diskwalificatie blijft uit. Tot woede van andere renners, die wel gewoon zijn doorgereden en met hun bevroren vingers in de afdaling amper meer konden remmen. Levensgevaarlijk!
Johan van der Velde wint in die Giro zijn derde puntentrui, Erik Breukink wordt tweede in de eindstand. Maar wat is er in die Gavia-etappe met een van de eerste aanvallers, met Teun van Vliet, gebeurd? Die is iedereen uit het oog verloren.
Kamergenoot Erik Breukink treft hem uiteindelijk rillend aan in zijn hotelbed. Met zijn doorweekte koerskleren nog aan! Het is zo’n moment dat Breukink altijd is bijgebleven. "Die dag vergeet je gewoon nooit meer, een van de spectaculairste die ik ooit heb meegemaakt. Het was voor iedereen een lange lijdensweg. Voor Teun meer nog dan voor mij. Ik reed voor de overwinning, kon mijn focus daar helemaal op richten, dat scheelt enorm. Het grootste deel van het peloton vocht alleen maar tegen de bittere kou. Zij dachten ‘hoe krijg ik het warm’, ik vooral ‘hoe ga ik hier winnen’. 
Teun was een keiharde, maar daar was na die rit over de Gavia helemaal niets meer van over. Ik had de huldiging, de dopingcontrole en alle interviews al achter de rug toen ik hem daar klappertandend op bed aantrof. Hij was net binnen, had dus nog veel en veel langer door die kou moeten fietsen dan ik. Hij wist totaal niet meer waar hij aan toe was. We hebben hem op moeten pakken en onder een warme douche moeten zetten..." 


PS: Het boek Teun van Vliet, Drank, vrouwen, de koers en de dood, dat indertijd door het publiek werd gekozen tot Sportboek van het Jaar, is nog steeds overal te koop. Zoals bij voorbeeld HIER.



donderdag 21 februari 2019

Jullie waren betoverend mooi! 


Als eerste: DANKJULLIEWEL!!! En als tweede: Wat was dat moeilijk! Ik heb me wel eens eerder ingezet voor crowdfundingsacties. Maar dan ging het om anderen. Wie mij een beetje kent weet dat ik niet goed ben in het zelf om hulp vragen. Al was het nu ook niet echt voor mezelf, maar voor mijn prachtige dochter Brigitte en 28 andere mensen met een verstandelijke en/of meervoudige beperking, ik moest toch heel wat schroom van me afschudden. 

Crowdfundingsacties, daar waren er toch al zo enorm veel van? En was dat niet ook een beetje bedelen? Moest ik daar mensen mee lastig gaan vallen? Ja, dat moest ik! Ik had Brigitte -en anderen- bezig gezien bij een Tovertafel, die aanwezig was op een jubileumfeest van onze zorginstantie Gemiva SVG. Wat een geweldig ding was dat! Wat zou het mooi zijn als ze dat ook op haar groep hadden. Maar wat was-ie duur! 

Het liet me niet los. En uiteindelijk kwam er dus die inzamelingsactie van en voor woonlocatie Schouwenhof en moest ik voor mijn gevoel met de billen bloot. Want soms heiligt het doel de middelen en moet je dus iets gaan doen wat volledig buiten je comfortzone ligt. 

Het doel was natuurlijk duidelijk. De middelen? Maar eens beginnen met Facebook. Maar Facebook is Facebook niet meer sinds het nieuwe algoritme daar. Steeds hetzelfde kleine groepje mensen zag mijn oproep voorbijkomen, steeds viel ik dus weer dezelfde vrienden lastig. Om de vis(bedel)vijver wat groter te maken besloot ik een aparte Facebookactie op te zetten. Eentje die ik makkelijker met al mijn ‘vrienden’ kon delen. Daarvoor moest ik dan wel bijna 5.000 keer apart op hun namen klikken. Weer een schroom die moest worden overwonnen. 

En de volgende wachtte: Al mijn contactpersonen in mijn gewone mail aanschrijven, mijn familie, oud-collega’s, ‘echte’ vrienden. Eerst wilde ik in alle gevallen nog selectief te werk gaan, maar uiteindelijk gooide ik alle remmingen overboord. Vele keren drukte ik op de verzendknop. Ik ging mensen nu echt daadwerkelijk op hun privédomein lastigvallen met iets waar ik eigenlijk zelf een hekel aan heb. Maar er was geen weg terug meer, dan maar all-in gaan. 

Oude vrienden, Facebookvrienden, LinkedIn-contacten, familie, bekende Nederlanders, onbekende Nederlanders, ik spaarde niemand. En dan krijg je verrassende reacties. 

Er waren boze mensen die vonden dat de zorginstantie zelf maar dat geld moest ophoesten. Ik reageerde dat ik liever heb dat ze hun geld in voldoende personeel en goede basiszorg investeren. Ik schreef wel vijftien fondsen aan, maar kreeg alleen maar afwijzingen. Uit hun -en ook heel wat andere- reacties bleek maar weer eens dat de groep mensen met EMB (Ernstige Meervoudige Beperkingen) een vergeten en ‘weggestopte’ groep is, waar weinig aandacht voor is. Commercieel niet bepaald aantrekkelijk om ‘goede sier’ mee te maken. Bovendien dus behoorlijk onzichtbaar voor de samenleving. 

Er waren ook veel mensen die zeiden: ‘Dat wil ik ook wel voor mijn kind’. Wat me deed beseffen dat ik veel vrienden heb die zelf tot over hun oren in de zorg(en) zitten. 

Sommige mensen hebben mij op Facebook ‘ontvriend’ omdat ik ze heb lastiggevallen met iets wat er volgens mij echt toe doet, anderen wilden door mijn hulpvraag juist opeens vriend worden. 

Een andere les, die ik maar weer eens leerde, was die van het beroemde loslaten. Elke keer weer had ik de neiging om te kijken hoever we waren, hoeveel er nog nodig was, of er nog nieuwe stortingen waren? Werd er nog geboden op die unieke gouden en platina cd’s die zangeres Hanny beschikbaar stelde? Hoeveel zal straks die geweldige muziekdag van Joop Vastenhout en Jos van Putte en hun Goodwill Concerts opleveren? 

Langzaam maar zeker veranderde er echter iets. Bijna ongemerkt nam de stress af over of we het zouden halen of niet. Ik ergerde mij steeds minder aan mensen die kritiek hadden, maar raakte juist steeds meer ontroerd door al die vrienden die naar eigen vermogen doneerden. Ik zag hoe mensen die zelf elke maand weer de touwtjes aan elkaar moeten knopen toch kleine bijdragen gaven en dat deden met een heel groot hart. 

Ik voelde steeds meer die prachtige warme deken die over de actie ging hangen. Ik kreeg steunbetuigingen van mensen waarvan ik het niet had verwacht. En ik kreeg mails van mensen waarbij ik tranen moest wegpinken. 

Wat heb ik jullie lastiggevallen. Maar wat werd ik uiteindelijk geraakt door al die mensen die met warme handen langs universele snaren tokkelden. 

Ik liet het los, vertrouwde erop dat het goed zou komen. En als je loslaat kunnen er wonderbaarlijke dingen gebeuren. Dan is het net als toveren. 

Opeens was er die column van Norma Miedema. En ‘verscheen’ dat mooie mens dat die had gelezen en in één keer het nog resterende bedrag aanvulde. Met het verzoek om anoniem te mogen blijven. 

Ik viel stil. De tafel voor de groep van Brigitte was ‘binnen’ terwijl het Goodwill Concert nog moet komen. Uiteraard gaat dat gewoon door. Met Brigitte als ambassadeur van de Tovertafel(s). Voor al die extra’s die er bij de Tovertafel kunnen worden aangeschaft. En vooral voor die andere locatie van Schouwenhof, waar ook mensen als Brigitte wonen. Voor die andere personen met meervoudige lichamelijke en/of verstandelijke beperkingen, die ook zo’n Tovertafel verdienen. 

Maar dat laat ik nu verder ook zo veel mogelijk los en over aan Goodwill Concerts en hún relaties en vrienden. 

Enorm bedankt iedereen! Jullie waren en zijn betoverend mooi!!! 


PS: En kom vooral naar het Goodwill Concert op 24 maart in het Dolhuis in Dordrecht. Want daar gaat het toveren dus gewoon nog even door. Wie daar niet toe in de gelegenheid is, maar toch alsnog een bijdrage wil leveren kan dat doen door te doneren op: rekeningnummer: NL44KNAB0256435588 t.n.v. Goodwill Concerts (t.a.v. EJ van Putte/JJ Vastenhout) onder vermelding van TOVERTAFEL.