dinsdag 17 maart 2020

Denk ook aan die toch al zo vergeten groep 


Mooi en zo terecht dat applaus vanavond voor onze zorgmedewerkers! Ik heb er zelf ook aan meegedaan. Onder aanvoering van mijn lieve buren. Het geeft zo’n heerlijk gevoel van saamhorigheid, zei iemand zojuist tegen mij. Via de app, want zo gaat dat tegenwoordig in tijden van afzondering. 
Dat snap ik en dat voel ik ook, die saamhorigheid. Maar ik las eveneens overal dat onze premier gisteren zo’n prachtige toespraak had gehouden. Dat voel ik helaas niet zo. Ook omdat ik vandaag steeds vaker mensen hoorde zeggen: Laat mij het alvast maar krijgen, dan hebben we dat gehad, bouwen we aan die muur, voor de ouderen. 
Niemand heeft in deze de wijsheid in pacht. Maar persoonlijk zou ik in zulke gevallen niet blindvaren op al die verschillende meningen, van al die verschillende specialisten in al die verschillende landen, maar altijd het meest mogelijke zekere voor het minst mogelijke onzekere nemen. 

Groepsimmuniteit rond onze kwetsbare ouderen bouwen. Zelfs de wereldgezondheidsorganisatie WHO waarschuwt Nederland. En als het al zou helpen, hoelang duurt dat en hoeveel kwetsbare ouderen zijn er dan nog over? Bovendien, en dat punt wil ik eigenlijk maken, zijn er ook veel kwetsbare jongeren in onze samenleving, waaraan, zoals zo vaak, ook nu weer wordt voorbijgegaan. 
Al die jongeren met meervoudige beperkingen, die bijzondere zorg nodig hebben, 24/7. Ik ken heel veel ouders met zulke kinderen. Ouders die al vele jaren met ongelofelijk veel liefde, puurheid en opofferingsgezindheid voor hun prachtige jongens of meisjes zorgen. Die zijn niet bezig met het inslaan van wc-papier en die roepen niet laat mij het nu maar krijgen, dan ben ik ervan af. Die hopen alleen maar dat hun kind gevrijwaard blijft van wat iedereen boven het hoofd hangt. En dat die muur waar Rutte het over had niet te laat voor hen komt.

Ook voor deze groep zijn dagbestedingslocaties gesloten. Ik hoorde net dat de werkgever van een alleenstaande vriendin die een zorgintensief kind met een afweerstoornis heeft, weinig begrip toont voor het feit dat ze haar zoon nu ook overdag thuis moet opvangen. Hoewel het meeste werk dat er is vooral administratief en telefonisch werk is, wordt toch van haar verwacht dat ze een aantal keren fysiek aanwezig zal zijn op kantoor. 
Een dik applaus, ik kan het niet genoeg beamen, voor onze zorgmedewerkers. In deze bizarre tijden. Waarin mijn zoon, nadat ik via de app had gezegd dat ik hem miste, voorstelde om dan maar het plakkertje voor de camera op mijn laptop weg te halen. Zodat we elkaar ook weer even kunnen zien. Want al wonen we amper 300 meter van elkaar, hij mag en wil niet met zijn kinderen langskomen. Hij is veel te bang om niet alleen zijn ouders, maar zeker ook zijn kwetsbare zus ongemerkt te besmetten. 

Blijkbaar moet je ‘ervaringsdeskundige’ zijn om het te snappen, te voelen. En worden zelfs in tijden van zo’n ernstige crisis meervoudig beperkte en zeer kwetsbare jongeren weer te veel over het hoofd gezien. Daarom naast dat welverdiende applaus voor de mensen in de zorg, ook een dikke middelvinger naar die werkgever. Ik zal jullie de volstrekt misplaatste opmerkingen van dit bedrijf over beroepsethiek besparen.

maandag 6 januari 2020

Geen nieuws  


Soms heb ik Carla Zijlstra aan de telefoon. Een bekende ex-schaatsster, die een mooi boek schreef, maar die me bovenal in de loop der jaren als persoon dierbaar is geworden. We hebben het al een tijdje over de bosbranden in Australië. 
Het begon, alweer een hele poos geleden, met: “Het is nog ver van hier” (haar woonplaats Jindabyne). Daarna werd het: “Het komt dichterbij”. En tenslotte: “Het is nu hier”. Vorige week stuurde ze me een foto van een vlammend gele lucht. “High alert”.
Wekenlang keek ik naar het NOS Journaal. Helemaal niets. De meest triviale items om ons druk over te maken kwamen voorbij. Maar die enorme branden daar, die bestonden gewoon niet. 
“Elke dag als ik wakker word, kijk ik op de app hoeveel vierkante kilometer bos er weer is verdwenen, hoeveel dieren er weer zijn overleden”, zei Carla alweer even geleden. 
“Het is echt huge Guido, enorm huge”. 
Angstaanjagende schattingen van ecologen praten over een half miljard inheemse Australische dieren die hun leven hebben verloren. Enorme natuurgebieden zijn vernietigd. Mensen zijn massaal op de vlucht geslagen. Het aantal dodelijke menselijke slachtoffers loopt op. 
En wij in Nederland kijken naar de Nederlandse journaals waarin men zich afvraagt of de door brand verwoeste Notre Dame in Parijs, waar meteen zoveel geld voor is ingezameld, nog wel hersteld kan worden. 
Een enkele kerk is belangrijker dan een heel land. Is het omdat Parijs dichtbij is en Australië ver weg? Ik weet het niet. 
Wat ik wel weet is dat we veel te lang verstoken bleven van belangrijk nieuws, dat er geen massale hulpacties op gang kwamen voor dat prachtige land aan de andere kant van de wereld, dat Europa niet massaal al haar blusvliegtuigen stuurde en dat zowel het NOS Journaal als het RTL Journaal zich een eeuwigheid totaal niet druk maakte over wat daar allemaal gebeurde. 
Al die vlammenzeeën werden zo lang zomaar als niet interessant terzijde geschoven. Pas nu sijpelt er het een en ander onze huiskamers binnen. Na al die tijd. 
Soms begrijp ik na bijna een leven lang in de journalistiek helemaal niets van die journalistiek. 


PS: Carla zojuist: “Vandaag regende het en ik zie zowaar de maan”. 

donderdag 20 juni 2019


Ook opgeven kan een overwinning zijn 


  Foto Cor Vos

Sommige races tegen de klok kun je gewoonweg niet winnen. Soms moet je je dan niets aantrekken van wat de sponsor zo graag wil, en ook niet van de smeekbedes van de fans. Dan moet je gewoon voor jezelf kiezen, inzien dat het allemaal te veel van je vergt en dat het dus niet meer gezond is. Ook dat maakt je namelijk tot een groot kampioen. 
Tom Dumoulin heeft vandaag officieel de handdoek voor de Tour geworpen. Maar eigenlijk deed hij dat maandag al. Door op weg naar die zo broodnodige hoogtestage in La Plagne, na ruim drie uur rijden, zijn auto om te draaien en weer naar huis te gaan. 

De ellende begon op 14 mei, door een val in de vierde etappe van de Giro. Knie kapot. Als topfavoriet voor de tweede eindzege in zijn lievelingswedstrijd zag Dumoulin daarna thuis voor de televisie outsider Richard Carapaz verrassend winnen. Die had hij nog wel aangekund. 
Het zal niet zijn meegevallen om in die periode een volledige omslag in zowel hoofd als benen te maken. Maar al is de route van de Tour 2019 dan niet op zijn lijf geschreven, het werd wel zijn nieuwe uitdaging, het nieuwe hoofddoel van dit seizoen, voor hem en voor de ploeg. 
Daarvoor moest Tom zo snel mogelijk weer kilometers maken. Een nieuwe eenzame hoogtestage en daarvóór nog even koershardheid opdoen in de Dauphiné, ook wel de kleine Tour genoemd. Het kon nog… 

Maar die knie, die verdomde knie, wilde maar niet meewerken, wilde maar niet herstellen. Dus volgde er een opgave in die Dauphiné en een nieuw onderzoek in het ziekenhuis. 
Afgelopen zondag bleek dat een stukje achtergebleven grind de oorzaak was van alle irritatie in het gewricht. Je kunt je afvragen hoe de medici die renners zo professioneel begeleiden dat (zo lang) over het hoofd hebben kunnen zien. 

Weer snijden dus. En de volgende dag gewoon de fiets op. Even testen en dan de auto in. Geen koershardheid, maar alleen die stevige hoogtestage moest nu de meubelen richting de Tour nog redden. Het kon nog. Kon het nog? 

Wat zal hij zich eenzaam hebben gevoeld daar maandag op de snelweg in die wagen. Even bellen met Hendrik Werner, zijn trainer, die al ter plekke was en op hem wachtte. Had het wel nut, was hij niet bezig tegen beter weten in?
Rijden, nog een keer bellen, nog meer twijfels. Verdorie, de pijn in zijn knie, die verdomde knie, begon weer toe te nemen. Logisch eigenlijk, want er was de vorige dag weer in gesneden, tien hechtingen, weer een nieuwe wond. 

Steeds meer ging die pijn ook in zijn hoofd zitten. Net voorbij Nancy nam Tom Dumoulin helemaal voor zichzelf een wijs besluit. Omdraaien en terug naar huis rijden. Het vergde moed om die beslissing te nemen. Er zijn genoeg verhalen bekend van renners die een geblesseerde knie dermate hebben geforceerd dat ze nooit meer hun oude niveau haalden. 
Tom Dumoulin is een winnaar. En een perfectionist. Hij weet als geen ander dat hij zonder optimale voorbereiding kansloos is op de eindzege in de Tour en die eindzege was het enige wat telde voor hem. 

Toen hij maandag zijn auto omdraaide en weer naar huis reed was er binnen de begeleiding van de ploeg nog de hoop dat hij dan een paar dagen later alsnog naar La Plagne zou rijden. Maar ook zij moeten toen al beter hebben geweten.
Opgeven is doorgaans geen optie voor een wielrenner. Maar soms moet het verstand het dus over kunnen nemen van het sporthart. Tom Dumoulin koos vandaag voor zichzelf, voor zijn gezondheid. Dat mag je óók als een overwinning zien.