dinsdag 17 maart 2020

Denk ook aan die toch al zo vergeten groep 


Mooi en zo terecht dat applaus vanavond voor onze zorgmedewerkers! Ik heb er zelf ook aan meegedaan. Onder aanvoering van mijn lieve buren. Het geeft zo’n heerlijk gevoel van saamhorigheid, zei iemand zojuist tegen mij. Via de app, want zo gaat dat tegenwoordig in tijden van afzondering. 
Dat snap ik en dat voel ik ook, die saamhorigheid. Maar ik las eveneens overal dat onze premier gisteren zo’n prachtige toespraak had gehouden. Dat voel ik helaas niet zo. Ook omdat ik vandaag steeds vaker mensen hoorde zeggen: Laat mij het alvast maar krijgen, dan hebben we dat gehad, bouwen we aan die muur, voor de ouderen. 
Niemand heeft in deze de wijsheid in pacht. Maar persoonlijk zou ik in zulke gevallen niet blindvaren op al die verschillende meningen, van al die verschillende specialisten in al die verschillende landen, maar altijd het meest mogelijke zekere voor het minst mogelijke onzekere nemen. 

Groepsimmuniteit rond onze kwetsbare ouderen bouwen. Zelfs de wereldgezondheidsorganisatie WHO waarschuwt Nederland. En als het al zou helpen, hoelang duurt dat en hoeveel kwetsbare ouderen zijn er dan nog over? Bovendien, en dat punt wil ik eigenlijk maken, zijn er ook veel kwetsbare jongeren in onze samenleving, waaraan, zoals zo vaak, ook nu weer wordt voorbijgegaan. 
Al die jongeren met meervoudige beperkingen, die bijzondere zorg nodig hebben, 24/7. Ik ken heel veel ouders met zulke kinderen. Ouders die al vele jaren met ongelofelijk veel liefde, puurheid en opofferingsgezindheid voor hun prachtige jongens of meisjes zorgen. Die zijn niet bezig met het inslaan van wc-papier en die roepen niet laat mij het nu maar krijgen, dan ben ik ervan af. Die hopen alleen maar dat hun kind gevrijwaard blijft van wat iedereen boven het hoofd hangt. En dat die muur waar Rutte het over had niet te laat voor hen komt.

Ook voor deze groep zijn dagbestedingslocaties gesloten. Ik hoorde net dat de werkgever van een alleenstaande vriendin die een zorgintensief kind met een afweerstoornis heeft, weinig begrip toont voor het feit dat ze haar zoon nu ook overdag thuis moet opvangen. Hoewel het meeste werk dat er is vooral administratief en telefonisch werk is, wordt toch van haar verwacht dat ze een aantal keren fysiek aanwezig zal zijn op kantoor. 
Een dik applaus, ik kan het niet genoeg beamen, voor onze zorgmedewerkers. In deze bizarre tijden. Waarin mijn zoon, nadat ik via de app had gezegd dat ik hem miste, voorstelde om dan maar het plakkertje voor de camera op mijn laptop weg te halen. Zodat we elkaar ook weer even kunnen zien. Want al wonen we amper 300 meter van elkaar, hij mag en wil niet met zijn kinderen langskomen. Hij is veel te bang om niet alleen zijn ouders, maar zeker ook zijn kwetsbare zus ongemerkt te besmetten. 

Blijkbaar moet je ‘ervaringsdeskundige’ zijn om het te snappen, te voelen. En worden zelfs in tijden van zo’n ernstige crisis meervoudig beperkte en zeer kwetsbare jongeren weer te veel over het hoofd gezien. Daarom naast dat welverdiende applaus voor de mensen in de zorg, ook een dikke middelvinger naar die werkgever. Ik zal jullie de volstrekt misplaatste opmerkingen van dit bedrijf over beroepsethiek besparen.

maandag 6 januari 2020

Geen nieuws  


Soms heb ik Carla Zijlstra aan de telefoon. Een bekende ex-schaatsster, die een mooi boek schreef, maar die me bovenal in de loop der jaren als persoon dierbaar is geworden. We hebben het al een tijdje over de bosbranden in Australië. 
Het begon, alweer een hele poos geleden, met: “Het is nog ver van hier” (haar woonplaats Jindabyne). Daarna werd het: “Het komt dichterbij”. En tenslotte: “Het is nu hier”. Vorige week stuurde ze me een foto van een vlammend gele lucht. “High alert”.
Wekenlang keek ik naar het NOS Journaal. Helemaal niets. De meest triviale items om ons druk over te maken kwamen voorbij. Maar die enorme branden daar, die bestonden gewoon niet. 
“Elke dag als ik wakker word, kijk ik op de app hoeveel vierkante kilometer bos er weer is verdwenen, hoeveel dieren er weer zijn overleden”, zei Carla alweer even geleden. 
“Het is echt huge Guido, enorm huge”. 
Angstaanjagende schattingen van ecologen praten over een half miljard inheemse Australische dieren die hun leven hebben verloren. Enorme natuurgebieden zijn vernietigd. Mensen zijn massaal op de vlucht geslagen. Het aantal dodelijke menselijke slachtoffers loopt op. 
En wij in Nederland kijken naar de Nederlandse journaals waarin men zich afvraagt of de door brand verwoeste Notre Dame in Parijs, waar meteen zoveel geld voor is ingezameld, nog wel hersteld kan worden. 
Een enkele kerk is belangrijker dan een heel land. Is het omdat Parijs dichtbij is en Australië ver weg? Ik weet het niet. 
Wat ik wel weet is dat we veel te lang verstoken bleven van belangrijk nieuws, dat er geen massale hulpacties op gang kwamen voor dat prachtige land aan de andere kant van de wereld, dat Europa niet massaal al haar blusvliegtuigen stuurde en dat zowel het NOS Journaal als het RTL Journaal zich een eeuwigheid totaal niet druk maakte over wat daar allemaal gebeurde. 
Al die vlammenzeeën werden zo lang zomaar als niet interessant terzijde geschoven. Pas nu sijpelt er het een en ander onze huiskamers binnen. Na al die tijd. 
Soms begrijp ik na bijna een leven lang in de journalistiek helemaal niets van die journalistiek. 


PS: Carla zojuist: “Vandaag regende het en ik zie zowaar de maan”.